My personal story

R: well, I do have a little story. That was when we were going to get married. In the Netherlands both partners are entitled to chose the name they will use after they get married: either they can keep their own name, or they can chose the name of the partner or both names and decide in what order they should be put. And I remember that we were going to get married and we went to the city hall to arrange it and automatically the clerk gave me a paper to fill in about the name issue. So this is one little story.

I: And… what did you do?

R: I did fill in the form and I don’t know if I specifically asked at the time: ‘why doesn’t he get this form?’ I can image that I must have said something, but not something like: ‘He should get this’ or ‘This is stupid !’. Not that.

I: And what choice did you make, your own name or the name of your husband?

R: My own name first and the name of my partner behind it.

I: And you partner did not feel like putting your name behind his name?

R: He certainly did not say that, at the time.

I: And why did you chose to put his name there? What was your motivation?

R: Because I thought it was a nice way to show the world that we had chosen to be together.

I: And did you think it was also important that your husband would show the world that he had chosen for you?

R: No, apparently not. I didn’t make a point out of it at all. We did have a talk about it beforehand, knowing that this would be an option, but I can’t remember how that talk went. But surely I didn’t say: ‘You should really do this!’. And I also remember that I was not sad about him not doing it, so it was not so important for me.

I: So no big deal. If you look back at it now, do you think it is fair or unfair that only the women gets the form to fill out?

R: Well, I don’t think this is Unfair, but I do think that it is a sure sign that the law might have changed but that the standard mentality it still that women will change their name and men don’t… So legally there is a choice, it is not automatically arranged. But the clerk at the desk still thinks that : ‘The women will change her name and the husband doesn’t.’ So in that sense, it wasn’t that I felt discriminated against, but I was just surprised that automatically it was presumed that only I would use the option.

I: Afterwards, were you happy with the choice you made?

R: Yes, I liked it. I liked the fact that my name came first and also that his name followed. The reason why I did it, I still approved, also afterwards.

I: So, we could say that it was an autonomous choice? That’s my impression anyway. It was not imposed by your mother in law or partner or mother?

R: No, no, totally not. (laughs) on the contrary! Because my sister had just kept her own name.

I: And so your family expected you to also keep your own name?

R: Yes, not that they thought it was very important, rather not. But it was surely not a standard expectation that I would add the name of my husband.

I: Does that mean that it is less and less standard practice in the Netherlands to take over the name of your husband and instead to keep your own name?

R: I think women do keep their own names more often. Or the combination of their own name first and then their husbands name. Well, I’m not sure if they put their own name first. But I do think that for women it is much more of an item to make a conscious choice about it. But they still do.

R: Nou, ik heb in ieder geval 1 kort verhaaltje. Dat was toen we gingen trouwen. In Nederland is het inmiddels zo dat beide partners mogen kiezen welke naam ze uiteindelijk gaan aannemen: of ze hun eigen naam gaan behouden of dat ze de naam van de andere aannemen en in welke volgorde dan. En ik weet dat we gingen trouwen en we gingen voor het eerst naar het gemeentehuis om te zeggen dat we dat wilden en automatisch kreeg alleen ik een papiertje toegeschoven waarop ik mijn keuze kon aangeven of ik de naam van mijn toekomstige man wilde, of mijn eigen naam wilde houden, of die in een bepaalde volgorde moest. Dus dat is eigenlijk 1 heel kort verhaaltje. 00:01:17-3

I: En... wat heb je gedaan? 00:01:19-3

R: Ik heb dat inderdaad ingevuld en ik weet niet of ik ter plekke nog gevraagd heb: 'Krijgt hij niet ook zo'n formuliertje?'. Ik kan me wel voorstellen dat ik er iets over heb gezegd. Maar niet dat ik heb gezegd: 'nou, hij moet dat ook krijgen' of 'Dit vind ik stom'. Zo niet... 00:01:44-8

I: En welke keuze heb je gemaakt? Je eigen naam behouden, of die van je partner overnemen? 00:01:42-4

R: Mijn eigen naam eerst en de naam van mijn partner er achter. 00:01:53-0

I: En je partner die had geen zin om jou naam als tweede naam op te nemen? 00:01:57-1

R: Die heeft dat in ieder geval toen niet aangegeven. 00:01:59-1

I: En waarom koos jij er wel voor om zijn naam erbij te zetten? Wat was je motivatie? 00:02:00-0

R: Omdat ik het wel een leuke manier vond om aan de buitenwereld te laten zien dat wij op dat moment voor elkaar gekozen hadden. 00:02:14-0

I: En vond je het dan belangrijk dat je man ook zou laten zien dat hij voor jou gekozen had? 00:02:16-7

R Nee, blijkbaar niet want ik heb daar toen geen punt van gemaakt en ook van tevoren. We hadden het er dus wel eens over gehad dat dat kon, maar ik weet niet meer precies hoe het is gegaan. Maar ik heb hem niet gezegd van: 'Goh, dat moet je echt doen'. En ik weet ook dat ik er geen verdriet van heb gehad dat hij dat niet deed, dus zo belangrijk was het niet voor mij. 00:02:40-4

I: Geen grote issue dus. Als je daar nu terug naar kijkt, vind je dat eigenlijk eerlijk of oneerlijk dat alleen de vrouw zo'n papiertje toegeschoven krijgt? 00:02:49-5

R: Nou, ik vond het niet ONeerlijk maar ik vind het wel een duidelijk teken dat de wetgeving inmiddels wel is veranderd, maar dat het standaard uitgangspunt toch nog is dat de man zijn naam behoudt en de vrouw neemt eventueel… Dus er is al wel een keuze, het is niet meer automatisch zo… Maar de medewerker van de gemeente die heeft in haar of zijn hoofd toch nog automatisch van ‘alleen de vrouw maakt van die keuze gebruik en die man houdt standaard zijn naam’. Dus in die zin.... Maar ik voelde me niet benadeeld of zo. Het verbaasde me eerder dat het zo automatisch alleen met mij ging. 00:03:48-2

I: Was je achteraf blij met de keuze die je hebt gemaakt? 00:03:53-7

R: Ja, ik vond het wel leuk. Ja, ik vond het leuk dat ik eerst mijn eigen naam had, maar ik vond het ook leuk, ja, de reden waarom ik het deed, daar stond ik ook nog steeds achter, ook achteraf. 00:04:07-5

I: In die zin was het ook wel een autonome keuze hé? Heb ik de indruk? Het was niet ingegeven door je schoonmoeder of zo, of partner, of moeder? 00:04:10-0

R: Nee, nee, totaal niet (lacht). Eerder tegen de verwachting in, denk ik. Want mijn zus bijvoorbeeld had gewoon haar eigen naam behouden. 00:04:31-3

I: En dus jouw familie verwachtte ook dat jij je eigen naam zou behouden? 00:04:36-5

R: Ja, nou echt een levende verwachting was dat, denk ik, eigenlijk niet. Maar het was in ieder geval zeker niet standaard dat ik de naam van mijn man zou nemen. 00:04:51-6

I: Betekent dat dat het minder en minder de praktijk is in Nederland om de naam over te nemen van de man en dat het toch meer de gewoonte is om je eigen naam te behouden? 00:05:02-7

R: Volgens mij houden steeds meer vrouwen hun eigen naam. Of inderdaad die combinatie van eerst eigen naam. Nou, eerst eigen naam weet ik eigenlijk niet. Volgens mij is het inderdaad wel voor vrouwen veel meer een item om inderdaad een bewuste keuze te maken. Als ze al trouwen. Maar dat doen ze nog steeds. 00:05:25-5

I: OK, goed bedankt, dat was een leuk verhaal. 00:05:33-7